Frits Boswijk

Frits Boswijk (geboren april 1947 in de Annastraat in de Oosterpoortwijk te Groningen) begon omstreeks 1959-1960 muziek te maken als bassist in de Tesgro-band. Dit was een schoolband van de Technische school aan de Antillenstraat. Hij was toen ongeveer 13 jaar. Als bas fungeerde een grote theekist (gekregen van Niemeijer's Tabak, Koffie en Theefabriek) met daarboven een bezemsteel gemonteerd met slechts één snaar erop. Nadat Frits' ouders verhuisd waren naar de Rivierenbuurt waar zijn vader in de Geulstraat een bakkersbedrijf overnam, ontstond in 1962 The Trembling Strings met mensen uit deze omgeving. Zijn moeder bekostigde een basgitaar voor hem die zij inmiddels had gespaard door wekelijks grote hoeveelheden wasgoed van wasserij "Zwart - wast Wit" als bijverdienste thuis te strijken. De aanvankelijke bezetting was: Erick Muller - gitaar, Frans Banga - gitaar, Henk Frey - gitaar, Henk de Ruiter - drums en Frits Boswijk op bas. Zangeres werd Jacqueline Buiter nadat ze eerst een zangduo bij de band vormde met Joke Medema.

The Trembling Strings 1 (1962-1966)

De eerste schreden op het podium waren o.a. voor Stichting d’Oprechte Amateur. Het betrof talentenjachten die hier en daar in de provincie werden georganiseerd, maar na enige tijd werd opgetreden samen met het orkest van Gert Timmerman, met Ria Valk, en met Kwartet Arie Ribbens. Tijdens de landelijke aktie van 'Open het Dorp' werd in Concertzaal de Jong opgetreden met André van Duin en zijn bandparodie (imitatie van hitsingles met behulp van bandrecorder). The Trembling Strings verzorgden daar dan naast deze typische ballroom-achtige orkesten het voor die tijd modernere repertoire: de instrumentaaltjes (Shadows vooral) en de rock & roll. De optredens waren door de combinatie van een verzorgde speelstijl, de goede geluidskwaliteit, de prachtige kostuums en met 'blikvanger' Erick Muller en zijn gelikte solo's met voor die tijd prachtige reverbs (nagalmeffecten) zeer indrukwekkend. De apparatuur bestond grotendeels uit goede Vox en Dynacord versterkers.

Snelle carrière

Al gauw maakte de band naam en werd veel opgetreden, waaronder in Groninger beatclub nummer 1 't Krotje, en in de grote dancings (vooral in Noord-Duitsland) op de vrijdag- en zaterdagavond en de zondagmiddag en -avond. In Noord Nederland aanvankelijk verhoudingsgewijs wat minder. Een succesvol optreden resulteerde in Duitsland meestal in een maandcontract of soms twee. Het dans-repertoire bestond naast de instrumentaaltjes en R&R grotendeels uit ballads. Gerepeteerd werd aan de Geulstraat bij Frits thuis, op de buiten bedrijf geraakte meelzolder van het bakkersbedrijf. Hun concurrenten uit de buurt waren The Flying Arrows. Vaak werd er wel 4 keer per week opgetreden. Als deze optredens achtereenvolgens in Duitsland plaatsvonden werd ook in Duitsland gelogeerd. Het was dus feitelijk een beroepsorkest in de weekeinden met vaste banen door de week. Ook in Noord-Nederland kreeg men steeds meer optredens. Het hoogtepunt lag zo halverwege de zestiger jaren toen de Beatles inmiddels de 'Fab Four' waren geworden.

"Buffelen"

De lijst van zalen waar The Trembling Strings optraden is indrukwekkend. Zo werden alle grote bekende Noord-Nederlandse dancings aangedaan: Dommering (Winschoten), Beijering (Vlagtwedde), Dopper (Stadskanaal), Corso-Theatre (Leek), 't Gemeentehuis (Eenrum), Concertzaal de Jong/Apollo (Groningen), Milius (Hoogezand-Sappemeer, beter bekend als Centrum Theater). Ook werd opgetreden tijdens de matinees bij Vreedewold in Midwolde, of de Twee Provinciën in Leek om dan menigmaal weer snel door te gaan naar Onder de Linden in Roden. Om de zakelijke belangen beter te behartigen stapte Frans Banga op als gitarist en werd manager. Hij huurde dan een grote auto, ging bij potentiële opdrachtgevers langs en keerde meestal met meer dan 10 contracten huiswaarts. Na verloop van tijd werd het populaire orkest zelf benaderd en was colportage niet meer nodig. Indien er een weekeinde bij toeval geen optreden was, was Frits dermate ontregeld dat zijn vader hem wat opving en afleiding gaf door hem mee te nemen naar een bioscoop of evenement.

Het onvermijdelijke einde

Zoals in die tijd gebruikelijk werd drummer Henk de Ruiter opgeroepen voor de militaire dienstplicht. Henk Frey vertrok naar de band The Flying Arrows waar zijn broer in speelde. André Nieuwzwaag werd drummer en in Wim Wijk vond de band een opvolger voor Henk Frey. Toch besloot de band halverwege de zestiger jaren te stoppen. Men was het vele spelen wat moe maar ook vanwege het verhuizen van Jacqueline Buiter, de diverse huwelijken en het krijgen van kinderen.

Frits Boswijk 'free-lance'

Nu volgde voor Frits een periode van wat losse optredens en invalbeurten hier en daar. Bijvoorbeeld als zanger bij The Flying Arrows, bij Ten Speed, en zelfs gedurende heel veel jaren nog als drummer op Ameland. Hij speelde in Buren bij Hotel de Klok tot in de nacht, sliep kort op Ameland waar hij een caravan had, vertrok met de eerste boot naar de vaste wal om goed 8.00 uur op zijn werk bij de P.T.T. (voorloper K.P.N.) te verschijnen om leiding te geven aan een storingsdienst van zo'n man of 50. 's Middags werd dan een snipperuurtje opgenomen, en weer afgereisd naar Ameland om tot diep in de nacht plaats te nemen achter het drumstel. Dit hectische leven zou Frits uiteindelijk in 1998 problemen aan het hart opleveren.

Trembling Strings 2 (1984-1997)

Na de grote sixties-reunie My Generation in de Oosterpoort in Februari 1983, waar Frits overigens niet met The Trembling Strings optrad maar met The Woody Brothers, ter begeleiding van Margriet Piening. Naar aanleiding van het succes van het festival begon het bij Frits weer te kriebelen en het verlangen naar de goede oude tijd weer heel groot. De heroprichting van The Trembling Strings was een logisch gevolg. Frits speelde inmiddels op een zelfbouw basgitaar, Erick Muller sologitaar en Andre Nieuwzwaag was de drummer. Erick Muller's zoon Patrick werd slaggitarist, Bert Hoekstra toetsenist en Frits' zoon Erwin werd tenslotte geluidstechnicus. Ook nu brak een tijd aan met veel optredens waarbij hun legendarische reputatie van vroeger zich ook nu weer uitbetaalde. Frits bleef daarnaast nog tijdelijk zanger bij The Flying Arrows. De dikke aanhanger van 2000 kg propvol apparatuur werd telkens weer eigenhandig in- en uitgeladen; hulp van derden (zogeheten roadies) was niet aan de orde. Het was dan ook heel hard werken in de weekeinden. Trembling Strings 2 traden o.a. op met Peter Koelewijn, of in Veenlust (Veendam) met Dave Berry tijdens de Beatnacht, in Huize Maas met George Baker, met Henk Wijngaard, Oscar Benton, Armand, The Blue Diamonds, The Jumping Jewels, of met Rob de Nijs en the Lords in Winschoten bij Dommering. Eind tachtiger jaren/begin jaren negentig werd vaak s' nachts opgetreden in club Cachet in de Oosterstraat in Groningen waar Piet van Dijken dee-jay was en sixties reunie-avonden van bar Blow-Up verzorgde. Bijna altijd traden ze op in Huize Maas aan de Vismarkt tijdens de Krotje reünie-avonden. Gerepeteerd werd aanvankelijk in het dorpshuis in 't Zandt en later in de gebouwen van het Gemeentelijk Vervoerbedrijf Groningen, waar ook een grote schare fans werkte en naar hun optredens kwam. Als er dan wat te doen was werd de muziek verzorgd door The Trembling Strings. Het repertoire breidde zich in de kantlijn ook uit naar de top 40 muziek uit die tijd (bijv. Dire Straits), maar het dansrepertoire, de verzorgde, softe kant van de muziek, de cha-cha-cha's en de tango's, de 'evergreens' en de ballads bleven het visitekaartje. Na het vertrek van André Nieuwzwaag kwam Henk Rozema hem als drummer vervangen. In 1997 besloot men definitief te stoppen met The Trembling Strings, maar het verleden leefde voort.

Na 2000

Ook in het nieuwe millennium werd nog af en toe een reünie gehouden of een 'goede doelen optreden' georganiseerd, waarbij Henk Rozema dan de drummer was, maar tot een goed gevulde agenda zoals vroeger kwam het niet meer.

Tekst: Gerard Groothuis/Poparchief Groningen